woensdag 17 oktober 2012

Hoera, voor mij geen smartphone


Het was nog een heel gevecht, maar uiteindelijk heb ik gewonnen: ik heb de iPhones, Galaxy’s en Blackberry’s uit huis kunnen houden.

Toen mijn TomTom begon te sukkelen, kreeg ik de eerste aanvechtingen om toch ook maar eens aan een smartphone te beginnen. Waarom een nieuw navigatiesysteem voor de auto aanschaffen, als je ook een handcomputertje kunt kopen waarmee je ook op de fiets en te voet een route kunt vinden en bovendien kunt telefoneren, fotograferen, e-mailen, internetten, agenderen, muziek beluisteren, filmpjes bekijken, tekstverwerken, bankieren en je vermaken met games? 


Ik visualiseerde dat rijtje mogelijkheden en zag mezelf prompt in de grootste steden en de verste windstreken met mijn nieuwe wonderapparaatje snapshots maken, communiceren met mijn secretaresse (mijn wat?), de weg naar Hamelen zoeken, mijn honoraria inspecteren, een spelletje Angry Birds spelen, nieuwtjes van bekenden bekijken en tussendoor op een bankje in een of ander Central Park stukjes als het onderhavige tikken. Man van de wereld, man van zijn tijd – het geluk lag voor het grijpen.

Manmoedig ging ik me ori├źnteren. Voorlopig eerst veilig via Google en niet in de elektronicawinkel, want daar ben je als leek maar overgeleverd aan specialisten in slecht passende bedrijfskleding die louter termen uit de science fiction bezigen. Al gauw doemde die Qual der Wahl op, maar daar wist ik wel raad mee: bij twijfel kiezen voor de beste. 

Dezelfde dag nog werd ik op een grijzend haartje na geschept door een fietser die met beide handen, beide oren en beide ogen aan zijn smartphone vastzat. Hij had zelfs niet in de gaten dat hij zowat een smartphoneloze stukjesschrijver had overreden en ging sto├»cijns verder met het inspecteren van Facebook of een andere vorm van vermaak in het verkeer. 

En ineens was ik klaar met alle aanvechtingen en wist ik weer waarom ik geen slimme telefoon wil. Ik vind het heel plezierig om in de grootste steden en verste windstreken aandacht voor mijn omgeving te hebben, niet te hoeven communiceren met kantoor of bank en verstoken te blijven van nieuws en nieuwtjes. Ik begrijp heel goed dat een smartphone een uitkomst is voor heel wat mensen, maar zelf vind ik het wel zo rustig zonder die aandachtvrager met zijn pixels, megabytes en apps.  

Net als het achtjarige zoontje van columniste Sylvia Witteman. Die vond zelfs het ouderwetse mobieltje al een bron van onrust, schreef ze zaterdag in het Volkskrant Magazine. “Hij heeft gelijk, natuurlijk,” vervolgde ze. “Wie weet gaat de nieuwe generatie weer geheel onbereikbaar door het leven, en lopen binnenkort alleen nog hopeloze losers en bejaarden nog met een iPhone.”
 
Nou zijn die losers, zoals ik al eerder (http://www.hpdetijd.nl/2012-06-07/applausje-voor-de-loser/)  vaststelde, lang niet zo hopeloos als Witteman denkt. Maar verder blijkt weer eens: als je maar behoudend genoeg bent, hoor je op een dag vanzelf bij de avantgarde.