zaterdag 2 april 2016

Alain de Botton en het sprookje van de liefde

Dat lees ik niet vaak: een interview dat me van het eerste tot het laatste woord boeit. Meestal zakt zo’n verhaal ergens in en raakt het me kwijt, maar niet dat van Alain de Botton, vandaag in de Volkskrant. Hij pakte me al bij zijn eerste boek, Proeven van liefde uit 1993, en nu zijn veertiende of vijftiende verschijnt, Weg van liefde, blijkt hij nog steeds de moeite waard.

De Britse filosoof is gefascineerd door het onderwerp liefde: het duikt keer op keer op in zijn werk. Hij cirkelt er omheen, duikt erin, kantelt het, houdt het ondersteboven, keert het binnenstebuiten en blijft verbaasd hoezeer het mensen in zijn greep heeft. We kunnen nóg zoveel butsen, schrammen, builen en sneeën oplopen, het ideaal van de liefde houdt zijn onweerstaanbare glans.

Maar we moeten er wel mee oppassen, zegt De Botton in zijn nieuwe boek, want het brengt ons in de war. Dat komt doordat we er te romantisch over denken. Dan doelt hij niet op zwijmelen bij kaarslicht, maar op hoge verwachtingen. Liefde moet perfect zijn en anders klopt er iets niet. We zijn gaan geloven in het sprookje van het Grote Geluk en weten ons geen raad als de werkelijkheid zich daar niet aan houdt. Dat is voor gewone mensen veel te ambitieus, vindt De Botton. We moeten af van het geloof in volkomen geluk. ‘Niemand is perfect. Sterker: we zijn allemaal een beetje gestoord. Ik vind mislukking al heel lang een interessant thema.’

Hij stelt ook dat we ons in onderlinge verhoudingen meer zouden moeten gedragen als tegenover onze kinderen, van wie we veel meer kunnen hebben dan van volwassenen. Als een kind zich onprettig gedraagt, zoeken we naar verklaringen en stellen we ons geduldig en genereus op. De liefde voor een kind is onbaatzuchtig, vraagt niets terug. ‘Ik denk dat je van kinderen een beter mens wordt, of kan worden: je leert geduld te hebben, je leert te vergeven.’ Zoals je ook van een romanschrijver kunt leren door uiterlijkheden heen te kijken en sympathie met moeilijke personages te krijgen.


Ik sla de krant dicht en peins wat voor me uit. Minder verwachtingen, minder frustraties, minder ergernissen, meer geduld. Goed idee, ga ik proberen. Mits ik een uitzondering mag maken voor ál te ergerlijke types. Die Jan Roos van het Oekraïnereferendum, bijvoorbeeld. Trump. Erdogan. En nog een stuk of tachtig anderen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen