zaterdag 28 maart 2015

Haal het beste uit het onvolmaakte

Stoffen van Vlisco
Dit wordt een volmaakt stukje. – Als ik mijn column in alle ernst met zo’n zinnetje zou beginnen, zou ik mezelf meteen belachelijk maken. Wat denkt die man wel, wat een pretentie, wat een onzin ook, volmaakte stukjes bestaan niet, et cetera.

Toch zijn wij doorgaans in de ban van de perfectie. De reclamewereld biedt daarvan talloze illustraties. De droomkeuken met professioneel zespitsfornuis en aanrechtblad van Italiaans marmer. Het blije gezinnetje dat blaakt van levenslust en fitheid dankzij een of ander topproduct. Het mobieltje dat een heel kantoor in zich bergt, een eeuwig strakke huid met de groeten van een cosmeticaconcern, een vakantieadres dat zich afficheert als zevende hemel.

Ook het persoonlijke leven moet steeds meer voldoen aan de volmaaktheidsnorm. Iedereen weet dat communicatie onherroepelijk misverstanden en teleurstellingen in zich draagt, en toch eisen we dat onze liefdesrelaties onversneden geluk bieden. Ontvangen we gasten, dan schotelen we hun een maaltijd uit een kookboek van een sterrenkok voor. Om onze kinderen optimaal uit te rusten voor later, sturen we hen na schooltijd naar de remedial teacher én de pianolerares én de tennisclub én het creatief atelier. Onze gebitten laten we bleken, ons buikvet wegzuigen, onze rimpels liften.

Voor een deel is daar allemaal natuurlijk niets op tegen. Het is beter als mensen hun best doen en met hun talenten woekeren, dan wanneer ze onverschillig door het leven sloffen. Maar perfectie? We zouden beter moeten weten. De eindigheid en de breekbaarheid van het leven leren dat volmaaktheid een sprookje is. Het is wijzer, in te zien dat imperfectie de kern is van het bestaan en te pogen daar het beste uit te halen. Streven naar perfectie is bij voorbaat tot mislukken gedoemd en daarom in wezen een streven naar frustraties.

Ik ben weleens bang dat met alle spotlights op volmaaktheid de minder volmaakten onder ons uit het zicht verdwijnen. Als een rimpel te veel, een borst te slap, een buik te rond al problematisch is, hoe erg zijn dan gezichten van verstandelijk beperkten en ledematen van verlamden wel niet? Gaan die weer ‘mismaakt’ heten, zoals in onnadenkender tijden?

Dat volmaakte stukje stel ik dus nog maar even uit.


Oorspronkelijk gepubliceerd in Markant, tijdschrift voor de gehandicaptensector

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen