donderdag 13 april 2017

Zenuwmoment bij de specialist

Voor de tweede keer in korte tijd in het Eindhovense Catharina Ziekenhuis. De vorige keer op de elfde verdieping, ditmaal op de tweede, toen voor een geboorte, nu voor een kankercontrole: hoe mooi het leven kan zijn en hoe kwetsbaar het ook is.
Acht dagen geleden vierden we elf hoog, wat je noemt in de wolken, de komst van kleindochtertje Seija. Vanmiddag, twee hoog, meer down to earth, bracht de uroloog de uitslag van het jongste bloedonderzoek. Het PSA, het stofje dat verklapt hoe het met mijn prostaatkanker staat, bleek licht gestegen. Weliswaar licht. Maar gestegen. De specialist schreef een recept voor een extra hormoonpil uit. Over drie maanden een nieuwe controle.
Zo gaat het nu al bijna zes jaar. Het begon met de schok van de diagnose. Toen de kanker ondanks een operatie ongeneeslijk bleek, volgde er hormoontherapie om de ontwikkeling van de tumor zo lang mogelijk tegen te houden – soms lukt dat maar even, soms heel lang. En elk half jaar of kwartaal waren er de zenuwmomenten van de controles. Er kwam wel eens een gunstige uitslag, waarna ik even zonder medicamenten kon. Maar dan riep het PSA me koeltjes tot de orde en kon ik opnieuw naar de apotheek.
Nog niet zo lang geleden was dit een gevaarlijke fase. Want als de hormonen uitgewerkt waren, restte alleen nog chemotherapie, goed voor hooguit een paar maanden levensverlenging. Maar in snel tempo zijn er nieuwe middelen op de markt gekomen, die de prostaatkankerpatiĆ«nt extra soelaas bieden – plus de gerede kans dat zich in die extra tijd opnieuw probate medicijnen aandienen.
Ik was dan ook niet in zak en as door de minder goede uitslag van vanmiddag. Maar natuurlijk had ik veel liever gehoord dat de kanker zich rustig hield en dat ik het met een pilletje minder kon stellen. Nu hoorde ik wat ik goed weet maar liever niet besef: dat kanker grillig is en je toekomst ongewisser maakt dan die toch al van nature is.

Op de terugweg zag ik hoe de bomen overal weer vergroenden. Dat deden ze natuurlijk elk voorjaar, maar vandaag speciaal om patiƫnten op de terugweg van hun specialist moed toe te wuiven. Thuis lag het geboortekaartje van Seija op de deurmat, zoals op nog heel wat adressen, maar hier speciaal om deze opa jong leven in te blazen. En toen raakte deze opa werkelijk even in a sentimental mood.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen