woensdag 1 februari 2017

De onwijsheid komt met de jaren (2)

Nou maak ik het wel érg bont. Heb ik net geblogd dat met de jaren ook de onwijsheid komt, lever ik daar prompt het gênante bewijs van.
Op 25 januari schreef ik over mijn vers verworven status als hoogbejaarde en bekende dat ik van lieverlee verstrooider en vergeetachtiger werd. Om op 29 januari opgewekt met een stukje te komen waarvan ik niet doorhad dat ik het al eens geschreven had.
Daar kom ik zojuist pas achter, nu ik mijn blog aanklik en het bedoelde stukje op mijn scherm zie staan. Het gaat over de zorgverleners die mijn pad kruisen: de ‘witjassen’. Ineens denk ik: heb ik dat koosnaampje niet al eerder gebezigd? Ik voer de zoekterm ‘witjassen’ in en heb meteen beet: 16 april 2015, een blogje met als kop ‘Word geen fulltime patiënt’. Het begint zo: Ik spaar witjassen. Dat is mijn troetelwoord voor de dames en heren van de medische stand, die zo vaak in mijn agenda opduiken dat het wel lijkt of ik er een verzameling van aanleg.’ En op 29 januari begin ik met: ‘Ik heb er maar een hobby van gemaakt: witjassen verzamelen.’
Zo zijn er nog meer pijnlijke dubbels. De opsomming van al die specialisten en therapeuten. De term fulltime patiënt. Dat een mens méér is dan zijn mankementen. Dat er ook een leven is buiten de wacht-, spreek- en behandelkamers, een leven vol ‘mooie, plezierige, warme, zinnige, zinnelijke, zintuiglijke, verrukkelijke, bedwelmende, ontspannende, ontroerende en vervoerende belevenissen, ontmoetingen en ervaringen’ (16-4-2015), een leven om ‘chansons te beluisteren, balletten te zien, naasten te koesteren, schilderijen te beleven, letteren te lezen, bomen te omhelzen, zonnestralen te vangen’ (29-1-2017).

Het is ondubbelzinnig zelfplagiaat, zij het onbewust en met de fraaiste bedoelingen, namelijk om mijn vele lezers te dienen met een verse greep uit de schatkamers van mijn geest. Die lezers hadden natuurlijk al lang door dat ze een variatie op een eerder kunstje kregen voorgeschoteld. Meewarige of verontwaardigde reacties bleven uit – waarschijnlijk uit compassie of onvoorwaardelijke trouw. Daarvoor mijn dank. Inclusief het binnenpretje dat ik vandaag toch maar mooi voor de derde keer uit hetzelfde vaatje weet te tappen. Ik  denk dat ik het de volgende keer eens over witjassen ga hebben.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen