zaterdag 13 februari 2016

Pers en black tie, moeilijk

In de weekendbijlage van de Volkskrant aandacht voor de problematische verhouding van de Nederlandse pers tot de black tie. Bij het veelbesproken Correspondent’s Dinner golden smoking en feestjurk als kledingvoorschrift. De dames journalisten haakten daar dankbaar op in, maar bij de heren was het volgens Chris Buur van de Volkskrant maar een rommeltje van slechte pakken, dito overhemden en fout gestrikte vlinderdasjes. Ik lees het met gêne: jaren na dato voel ik me alsnog betrapt.

In de prehistorie, in 1982 om precies te zijn, mocht ik als jongste bediende van weekblad De Tijd verslag doen van het staatsbezoek van koningin Beatrix en prins Claus aan Amerika. Bij de persbriefing had de Rijksvoorlichtingsdienst al benadrukt dat bij diverse gelegenheden de dresscode black tie zou gelden. Ik had geen smoking, noch de bijpassende parafernalia (strikje, deftig overhemd, zwarte glansschoenen) en ook al niet een salaris om eens flink boodschappen van te gaan doen. Een smoking kon ik lenen, een zondagse bloes wou ik nog wel aanschaffen, maar de aankoop van glimschoenen die ik nooit meer zou dragen ging me te ver. Ik had nog wel een afgedankt rood paar staan, die kon ik zwart verven, wie niet rijk is moet slim zijn.

De eerste keer dat het persgevolg in black tie moest verschijnen was bij de ontvangst voor een galadiner in het Witte Huis. Niet dat daar journalisten bij mochten aanschuiven – ze konden alleen de ontvangst door president Reagan observeren, vanaf een statribune, maar wel in smoking, voor het cachet. Op die tribune vielen mijn schoenen niet op. Maar toen ik opnieuw in het chique moest bij het contradiner van Beatrix in de National Art Galery, zonk de moed me toch in mijn opgeverfde en duidelijk doorleefde stappers. Iedereen zou dodelijke blikken werpen op die nepschuiten van me. Ik zou diep door de mand vallen en de risee van de avond zijn, ik wist het zeker. Maar de hoge gasten van het koninklijk paar waren veel te veel in de ban van elkaar om oog te hebben voor de voeten van het voetvolk. En de champagne was superieur, dat hielp ook.


Daarna heb ik de smoking nog één keer gedragen. Tijdens carnaval.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen