Het zijn indrukwekkende cijfers. Nederland telt ruim vijf
miljoen chronisch zieken. En van die vijf miljoen lijden er zelfs twee miljoen
aan meer dan één aanhoudende kwaal. Dat blijkt uit het Nationaal Kompas
Volksgezondheid.
De getallen hebben betrekking op 28 chronische ziekten. Wat
niet is gemeten, is het vaste bijverschijnsel ervan, eigenlijk een chronische
aandoening op zichzelf, namelijk de psychische impact van al die fysieke last.
Als het lichaam gedurig in het ongerede is geraakt, kunnen mensen daar
neerslachtig, verongelijkt, verdrietig of verward van worden.
Chronisch ziek worden betekent verlies. Of je nu wordt
gehavend door een amputatie, hersenuitval, spierzwakte, longfalen,
anarchistische zenuwen of onverklaarbare vermoeidheid, steeds is het gevolg dat
mogelijkheden plaatsmaken voor beperkingen. Je kunt niet meer wat je kon. Dat zorgt
voor een frustratie die zich niet laat ontkennen of relativeren, een gevoel van
rouw omdat er iets dierbaars is verloren.
Je zou verwachten dat psychologen en andere zielzorgers het
razend druk hebben met mensen die gebukt gaan onder hun geestelijke ziektelast,
maar dat lijkt niet aan de orde. Het lijkt erop dat de meeste patiënten er mee
weten te leven. Zelf weet ik ook van wanten als het over sukkelen gaat en
verbaas ik me wel eens dat ik er niet vaker door in mineur ben. Ik denk dat het
verlies aan mogelijkheden niet opweegt tegen wat er rest.
Al kunnen de benen niet meer dansen en rennen, ook in slow
motion blijft het leven de moeite waard. De zintuigen doen extra hun best en laven
zich aan wat er maar aan moois te genieten valt: een ijle pianosonate, de blik
van een kind, de kus van een dierbare, de smaak van een amuse, de diepte van een
vergezicht, de geuren van de herfst, de eerste lentebloesems, de belijning van
een gebouw, de kleuren van een schilderij, de romantiek van de schemering. Ook
staan handicaps goede gesprekken niet in de weg, noch warme gevoelens, dromen, plezier,
ontroering en verrukkingen.
Je houdt meestal meer over dan je kwijtraakt Toch troostend.
Zou willen dat ik het zo kon beleven...
BeantwoordenVerwijderenHopelijk helpt zo`n stukje daar een beetje bij.
Verwijderen