zondag 3 november 2013

Snorrenmaand Movember? Deze jongen blijft een No Mo Bro

 

Vanochtend heb ik me geschoren. Gisteren ook. De rest van november zal het niet anders zijn.

Waarom ik dit opschrijf? Omdat het weer Movember is, de maand waarin allerlei mannen hun ‘mo’ (van moustache, ofwel snor) laten staan. Als Mo Bro wil men op die manier aandacht vragen voor prostaat- en teelbalkanker en geld inzamelen voor onderzoek naar die ziektes. Over prostaatkanker kan ik sinds 2011 helaas meepraten, maar wat Movember betreft druk ik mijn snor. Zoals ik een jaar geleden ook al schreef: Deze jongen is een No Mo Bro.

Geen kwaad woord over alle goede bedoelingen van de Snorren. Wereldwijd zou Movember vorig jaar bijna honderd miljoen euro opgehaald hebben. En het is niet niks als er alleen al in Nederland deze maand tienduizend mensen voor je opkomen. Als ik maar niet mee hoef te doen. Ik heb nu eenmaal een allergie voor groepsverbanden. Zo kan ik ook niet achter spandoeken aan lopen, of me via petjes, lintjes of speldjes tot deze of gene schare bekennen.

Nou sloot ik me van de week wel aan bij een paar honderd mensen met dezelfde makke, prostaatkanker, deelnemers aan een symposium over die grootste mannenziekte. Ingevoerde sprekers roerden allerlei nare onderwerpen aan, zoals lustverlies, incontinentie, pijn, botafbraak en medicijnen die maar tijdelijk hielpen. Je zou van minder depressief worden, maar opmerkelijk genoeg was de stemming eerder opgewekt dan mismoedig. Hoewel de zwaarte van kanker zich wel liet voelen, waren er ook de lichte toetsen van wetenschappelijke vooruitgang, voortschrijdende inzichten, kansen en hoop. En hoe eenzaam kanker ook kan maken, het had toch ook een element van troost zoals honderden lotgenoten hier samen naar nieuwe perspectieven zochten.

Maar ik was wel blij dat we geen petje, lintje of speldje op hoefden.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen