vrijdag 8 januari 2016

Schrijfpauze?

 Twee weken niet geblogd en tussen mijn oren kriebelt het ongemak. Het is alsof ik spijbel, absent ben zonder verlof. Als ‘ze’ me betrappen, krijg ik een draai om mijn oren en honderd regels strafwerk.

Het is nu twee├źneenhalf jaar geleden dat ik de wereld van het betaalde werk verliet en verder ging als vrij blogger. Geen baas meer, geen vaste werktijden, geen deadlines: heerlijk. Voortaan zou ik alleen nog schrijven als ik er zin in had. Maar dat moest toch wel een of twee keer per week lukken, vond ik - de oude arbeidsmoraal was nog niet zomaar verdwenen.

Zo gezegd, zo gedaan. In een vast ritme verschenen er elke week nieuwe stukjes. Tot twee weken geleden, want toen droogde de stroom ineens op. Eerst gunde ik mezelf de luwte van de feestdagen. Vervolgens had ik ‘even’ geen inspiratie. Soms welde er iets op en begon ik vol elan te tikken, maar realiseerde ik me gaandeweg dat ik er twee jaar geleden ook al over had geschreven. Of ik zat een halve middag te broeden op halve gedachtes die maar niet heel wilden worden, zodat in mijn hoofd bij het invallen van de schemering ook het licht uitging.

Het zat me niet lekker. Ik moest echt aan mijn oude regelmaat vasthouden, want anders was het hek van de dam. Vaste lezers zouden het ook niet begrijpen als het maar stil bleef op mijn blog, dacht ik vanochtend zelfs. Dat vond ik wel een beetje pedant – alsof de wereld reikhalzend naar mijn jongste stukjes uitkeek. Maar prompt kwam er vanmiddag een bezorgd mailtje dat informeerde of het wel goed met me ging gezien het feit dat ik al zo lang niets meer had geschreven.

Nee, er is niks bijzonders, hooguit meer van hetzelfde, een overdosis witte jassen bijvoorbeeld, niet bevorderlijk voor het levensgeluk, maar toch ook weer niet iets om somber van te worden, of sprakeloos. Bij mijn weten heb ik ook geen writer’s block, de zweepslag die schrijvenden de pen uit de hand slaat en er kramp voor teruggeeft. Ik ben denkelijk onbewust in een schrijfpauze verzeild, een periode waarin het denken te vaag is en de woorden niet popelen en de verbeelding ook al niet aandringt. Een pauze die morgen kan ophouden, maar misschien ook nog wat ruimte wil. Ik zie wel, en u ook.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten