zondag 1 september 2013

Een laatste dronk met HP/De Tijd

Het was zo’n dag die lange tijd als een punt aan de horizon stond: de afscheidsborrel ter gelegenheid van mijn vertrek bij HP/De Tijd. Ik was al gestopt met mijn werk voor het blad, maar de borrel was nog ver weg, ergens aan het einde van de zomer, als ‘iedereen’ terug was van vakantie.

Gaandeweg diende zich een tweede afscheidnemer aan. Boudewijn Geels, sinds kort hoofdredacteur naast deeltijdbaas Daan Dijksman, werd slachtoffer van de zoveelste bezuinigingsronde. Samen stuurden we een uitnodiging weg voor een laatste dronk in de Schreierstoren in Amsterdam.

Die hele augustus zomerde het dat het een aard had, de klok draaide loom haar rondjes en zo werd het vanzelf donderdag 29 augustus. Vanaf vijf uur in de namiddag stroomde het cafĂ©terras van de Schreierstoren in Amsterdam langzaam vol met (oud-)collega’s en vrienden. Menigeen had elkaar in jaren niet gezien. De een was oud geworden, de ander corpulent, het kindje van een derde bleek al een hele jongen, de vierde dronk, blowde en oreerde nog als vanouds.

Of ik het een beladen moment vond, wilden deze en gene weten. Viel wel mee, antwoordde ik, want dit was een afscheid in tien bedrijven. Hoe vaak was de redactie al niet afgeslankt? Neem die ene winteravond in 2008, toen we in een duistere kroeg in De Pijp afscheid namen van een hoofdredacteur, een adjunct en zeven andere collega’s. De weemoed nevelde dik door het dranklokaal en mensen zoenden elkaar, die elkaar nog nooit gezoend hadden. Het leek alsof er iets geknapt was.

En daar leek het deze middag in de Schreierstoren nog meer op. Nu de laatste schrijvende redacteur en de laatste fulltime hoofdredacteur het blad verlieten en de titel wat verweesd achterbleef bij een paar parttimers en freelancers, leek er ook een einde gekomen aan de periode dat het opinieblad de eredivisie van de journalistiek was. “We mogen blij zijn dat we die gouden jaren nog hebben meegemaakt,” zei Frans van Deijl in een mooie speech. “Die tijden zijn voorbij en komen niet meer terug. Matt, jouw afscheid had niet op een symbolischer tijdstip kunnen vallen.”

We hieven de glazen nog maar eens en klonken op het verleden en op elkaar en op wat de toekomst nog voor ons in petto zou hebben. En ik dacht terug aan mijn eerste glazen in de journalistiek, anno 1973, geschonken in café Scheltema, de legendarische journalistenkroeg naast Dagblad De Tijd, waar ik toentertijd stage liep en een levenslange band met die titel opliep.

Scheltema. Schreierstoren. Een hele loopbaan. Een vingerknip

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen