zondag 18 augustus 2013

Professor in de napret


‘Morgen weer een dag.’ Zo reageren de optimisten onder ons op een tegenvaller. Jammer dat het mis ging, maar er komt wel weer een herkansing. Het is een bezwering uit naam van de hoop.

Hoop is een mooi goedje, dat zowel moed als troost biedt. Maar waarom laven mensen zich op minne momenten altijd aan verwachtingen en illusies en veel minder aan herinneringen en ervaringen? Je zou ook kunnen zeggen: jammer dat het mis ging, maar gisteren en eergisteren lukte het gelukkig prima. Of: die ontmoeting viel wat tegen, maar wat hadden we het vorige keren naar onze zin. Of: financieel zit het even tegen, maar tot dusver zat het meestal mee.

Om geheimzinnige redenen genieten we niet lang na van geslaagde momenten en perioden. We leven bijvoorbeeld langer naar een vakantie toe dan dat we nagloeien van de Italiaanse zon en de rust van de Toscaanse heuvelen. De sensatie van een maaltijd in een sterrenrestaurant laat zich morgen nog maar moeilijk oproepen. Ook de nasmaak van een intense avond met een vriend of geliefde haalt het niet bij het origineel.

Wat zou het goed zijn als we ons al die bijzondere belevenissen, inclusief de opwinding en het geluksgevoel die ze teweegbrachten, weer scherp voor de geest konden roepen. Daarmee zou een ongekende bron van energie zijn aangeboord, gul en gratis, duurzaam en helend. Welbeschouwd is het heel oneconomisch dat we onze goede ervaringen hapslokwegslikken in plaats van ze aandachtig herkauwend te recyclen.

Ik wil me meteen gaan bijscholen in het nagenieten. Maar ja, waar en hoe doe ik dat? Misschien moet er eerst een faculteit ter bestudering van het achterwaartse geluk worden opgericht, die op den duur een aantal professors in de napret gaat afleveren. Intussen moet ik zelf maar wat gaan oefenen. Eerst een nieuw gezegde instuderen: ‘Gisteren weer een dag’.


1 opmerking:

  1. tsja, ik zou het je moeten kunnen leren, 'napret', want in MIJN herinnering wordt alles altijd steeds mooier, en nare gebeurtenissen vergeet ik gewoon. maar laat ik je waarschuwen: het is niet iets wat je kunt controleren, aan- of uitzetten wanneer je maar wil. de essentie is dat het vanzelf komt en gaat.
    al heel jong, ik was nog drie, heb ik de kracht van herinnering leren kennen en verwijlde ik met regelmaat in het geïdealiseerde verleden om het heden te ontvluchten, hopend op de terugkomst daarvan in de toekomst. ik heb nu kastenvol mooie herinneringen verzameld zoals anderen fotoplakboeken hebben met juichende bijschriften. maar bij mij zitten ze in mijn hoofd en komen ze op allerlei momenten naar voren, soms met, soms zonder concrete aanleiding.
    Nu ben ik sinds 2 jaar ernstig gehandicapt door een auto-ongeluk. Woon alleen en kan me amper bewegen, nauwelijks naar buiten. mijn nog jonge kinderen zie ik nog maar af en toe, terwijl ze eerst bij me woonden. ze wonen nu bij hun moeder. mijn vriendin waarvan ik zielsveel hield, kon het niet aan en is bij me weggegaan. Geen werk meer, mijn hobby's, ik was musicus, kan ik niet meer beoefenen. ik ben veel alleen met mijn 'mooie' herinneringen, maar nu geven ze me geen troost of vrede maar verdriet en kwaadheid omdat ik weet dat dit nu allemaal voorbij is. dat al die dingen ook niet meer zullen gebeuren, gewoon omdat ik dat niet meer kan. tegen het leven in de toekomst is leven in het verleden geen remedie. neem dat maar van me aan. slechts volledig leven in het NU is de weg die we moeten beoefenen om het leven ├ęcht te genieten.

    BeantwoordenVerwijderen