woensdag 9 december 2015

Die topleraar van toen

Ik las ergens het woord ‘geschiedenis’ en een associatie raasde als een pijl door mijn eigen geschiedenis heen om trillend te blijven steken in een gymnasiumklasvan het Thomascollege in Venlo, ergens halverwege de jaren zestig, tijdens een geschiedenisles.

Voor de klas stond een eigenaardige man, lang van snit, dun als een lat, kaal, houterig en uitgerust met een uitzonderlijk hoge stem, een combinatie van kenmerken die hem de niet helemaal logische bijnaam de Mummie had opgeleverd. Iedere andere bonenstaak met een castratenstem had het moeilijk gehad voor een klas vol spotgrage pubers, maar niet de Mummie. Als hij begon aan een historisch exposé, had hij die dertig jongens binnen de kortste keren in zijn ban. In een mum, zogezegd – wellicht kwam die bijnaam daar wel vandaan.

Op een zomerse dag begon hij de les eens met het sluiten van de gordijnen. Tegen de zon, dachten we, maar de Mummie kondigde aan dat hij het over de liefde ging hebben en dat daar een romantische sfeer bij hoorde. Nadat hij ook nog een kaars had aangestoken, begon hij te vertellen over de Romeinse keizers en hun amoureuze avonturen en hoe hartstocht de geschiedenis had beïnvloed, en hij deed dat zo gloedvol dat we aan zijn lippen hingen en het jammer vonden toen de les alweer voorbij was.

Een andere keer nam hij de klas mee naar buiten, waar hij ons in een halve kring om hem heen op een plantsoen groepeerde. Nu wilde hij het over de oude Grieken hebben, en dan leek ‘t hem gepast les te geven zoals dat in het antieke Hellas ook de gewoonte was geweest. Vanachter de ramen van belendende klaslokalen keken andere scholieren en docenten verbaasd naar het klassieke tafereel van de leraar en zijn pupillen in het gras. En wij vergaten onze balorigheid en luisterden naar fantastische verhalen over Zeus, Apollo en Afrodite.

Laatst ontmoette ik een goede vriend uit die tijd, nadien de wijde wereld ingetrokken om pas na een jaar of veertig weer te keren. We waren benieuwder hoe het ons sindsdien was vergaan, dan dat we herinneringen wilden ophalen, maar één figuur uit die jonge jaren moest toch weer even in de schijnwerper: de Mummie. Mijn vriend had aan hem een blijvende fascinatie voor de historie overgehouden, ik een permanente waardering voor goede vertellers. Getweeën stelden we vast dat elke leerling gedurende zijn schooltijd minstens één topleraar zou moeten hebben als de Mummie, de geschiedenisleraar die zelf een stukje geschiedenis was geworden.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen