donderdag 26 december 2013

Een onbekende in de brievenbus


Ach, die Jea... Ik vertrouwde het al niet toen ze mijn laatste briefje niet beantwoordde. En nu vind ik op internet haar overlijdensbericht van alweer vier maanden geleden.

Ik kende Jea Kiers alleen via de brievenbus. Rond Kerstmis 2010 schreef ze me voor het eerst. Aanleiding was een verhaal uit HP/De Tijd, waarin ik uit de doeken had gedaan hoe ik, eerder dat jaar, aan een loopbaan als grootvader was begonnen. Een mooie reactie van een mij onbekende lezeres. Het artikel had haar opgebeurd tijdens een ‘allerchagrijnigste’ tijd van medisch malheur, schreef ze. “Precies wat ik nodig had om te beseffen: er zijn ook leuke dingen op de wereld!’ Daar voegde ze nog een aantal hartelijke woorden over mijn kleindochtertje aan toe.

Bij de eerste, tweede en derde verjaardag van Madee en rond de feestdagen bracht de postbode opnieuw brieven van Jea. Behalve origineel verwoorde gelukwensen waren er wat aanwijzingen over de afzendster. Er lichtte een silhouet op van een oudere, alleenstaande dame die ook in ‘het vak’ had gezeten en die plezier in schrijven paarde aan een aanstekelijke levenslust en een gezonde scepsis jegens mooipraters en betweters. Ze had heel wat ziekteperikelen meegemaakt, maar bleef daar monter onder. In de loop der jaren, schreef ze, was er zoveel aan en in haar ’gesneden en geknutseld’, dat je van wat er op operatietafels was achtergelaten een mens zou kunnen opbouwen. Het had haar beperkingen opgeleverd. ‘Maar wat zeur ik. Ik heb nog zoveel boeken waar ik nog nooit aan toekomen ben, of waarvan ik de inhoud straal ben vergeten.’

Haar laatste brief kwam uit een verpleeghuis, waar ze terecht was gekomen na een lelijke val in huis. Het was een oord ´van het soort dat ik altijd verfoeid heb´ maar dat in de praktijk nogal leek mee te vallen. Ze wenste me een leuke verjaardag met Madeetje toe en hoopte ´op een fotografie ter illustratie´. Ik stuurde haar het gevraagde prentje en sloot een begeleidend briefje af met: ‘Nou Jea, knap flink op zodat je je oude leven weer kunt hervatten.’


Daar kwam geen antwoord meer op. Op een vervolgbriefje evenmin. Twee maanden nadien is ze overleden, lees ik nu in de overlijdensadvertentie, in de lieve leeftijd van 85 jaar, ‘aan het eind van haar krachten, maar ongebroken van geest’. Dag, Jea, en bedankt, ook namens Madee en haar ouders.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen