zondag 9 februari 2014

Gezellig met beperkingen



Sotsji, Syriƫ, Plasterk, Mali: genoeg nieuws om de stille uren van het weekeinde te vullen. Ik lees het allemaal trouw, maar zonder er erg door geraakt te worden. Dan blijf ik haken aan een paar regeltjes op pagina 36.

Het is een pagina waar de abonnee het voor het zeggen heeft en die dan ook gevuld is met oproepjes, foto’s uit de oude doos en verzen van regionale zondagdichters. ‘Aan de hemelpoort’ luidt de kop van een gedichtje van een Nuenense; het blijkt geplukt uit de bundel Doodleuk. Er doemt meteen een L-vormige woonkamer op met een eikenhouten tafel, waaraan een beetje mollige vrouw naast een vaas met zijden bloemen op een potlood en een woordspeling zit te bijten.

Maar waar het me om gaat, is deze korte oproep: ‘C. Bogers uit Eindhoven zoekt een sjoelbak voor de Scootmobiel Vereniging.’ Het lijkt een miniatuurversie van wat als Zeer Kort Verhaal bekend staat, een literair genre waarin binnen een paar zinnen een kleine eenakter opbloeit. Het zinnetje van C. Bogers uit Eindhoven mag dan een verhaallijn ontberen, het roept in al zijn beknoptheid toch een heel wereldje op.

De schrijver, begrijpen we, kan niet goed meer lopen en verplaatst zich daarom per scootmobiel. Al snel vindt hij aanspraak bij rollende lotgenoten. Regelmatig trekken ze er samen op uit, wat zo goed bevalt dat ze een kluppie beginnen, compleet met bestuur en reglementen en een heuse sponsor. Ze vinden onderdak in een buurthuis, waar ze twee keer per maand samenkomen voor een gezellige middag: koffie drinken, kaartje leggen, kienen en scootnieuwtjes uitwisselen. En daar zouden ze nu dus graag het onderdeel ‘sjoelbakken’ aan toevoegen.

Ik probeer me de gezellige middagen van de Scootmobiel Vereniging voor te stellen en voel me wat ongemakkelijk. Het heeft iets aandoenlijks: het aandoenlijke van elk mens die iets van zijn leven tracht te maken en daar meestal niet helemaal in slaagt. Maar er zit ook iets dappers in die scootmobilisten, zo monter als ze weigeren in hun beperking weg te zakken en proberen van de nood een deugd te maken. En dan bespeur ik ook nog een zeker onbehagen, een kriebel die me vaak bekruipt zodra mensen het in groepsverband gezellig willen hebben. Busvakanties, fietsmiddagen voor senioren, taarten bakken in buurtverband, samen knutselen tegen kanker: M. Dings uit Eindhoven zoekt het niet.

Maar ik krijg ineens wel zin in een potje sjoel.

Foto: Flick (Nikontino)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen