donderdag 5 juni 2014

Zin in wat sisyphusarbeid?


Hij is met afstand de grootste sukkel uit de overlevering. Maar ook als loser in het kwadraat kun je een grote naam opbouwen. Ik heb het over Sisyphus, al duizenden jaren jaar beroemd als een ongelukkige die voor eeuwig is opgezadeld met een even zware als zinloze klus.

Voor wie het even kwijt is: in de Griekse mythologie werd deze antiheld door de goden gestraft voor zijn hoogmoed. Hij had geprobeerd de dood te slim af te zijn en kreeg vervolgens levenslang. Hij moest een rotsblok een berg opsjouwen, dat eenmaal boven weer vrolijk naar beneden rolde, waarna onze sukkel opnieuw moest beginnen aan zijn sisyphusarbeid.

Niet echt een type om je mee te identificeren, zou je zeggen. Nillens willens voel ik me toch met hem verwant nu ik mijn rotsblok van mijn berg zie afrollen.

Eind januari kreeg ik een stent in verband met een aneurysma. Een gevolg van de operatie was dat mijn conditie erg inzakte. Nu ik die met vlijtige sessies bij de fysiotherapeut weer redelijk heb opgevijzeld, zorgt de stent ineens voor problemen. Een verstopping belemmert de doorbloeding in een been. Dat maakt een nieuwe operatie nodig. Die staat volgende week op het programma, ongetwijfeld weer gevolgd door een conditionele inzinking, waarna ik opnieuw kan gaan sjorren aan mijn rotsblok. Beste goden, u bent bedankt.

Maar ja, goedbeschouwd noopt het leven tot zovéél sisyphusarbeid. Voor de een is elke werkdag een geval van zinloze arbeid. Een ander doet vruchteloze pogingen zijn huwelijk te redden. Sommige cabaretiers slagen er hun leven lang niet in leuk te worden. Heel veel politici proberen vergeefs vertrouwen te winnen. Schrijvers beginnen aan een oeuvre dat nooit af zal zijn. Elke dag proberen patiënten tegen beter weten in van hun kanker te winnen. En hoeveel we ook van ons leven pogen te maken, het eindigt zoals het begon, in het grote duister van de eeuwigheid. ‘Alles is vermoeiend,’ schreef Prediker al, ‘zozeer dat er geen woorden voor te vinden zijn.’

Ach, ik ga straks die loopband wel weer op en trek weer braaf aan de gewichten en haal vooral mijn schouders op. Het gaat er niet zozeer om of het leven zin heeft, het gaat erom of we er zin in hebben.


Foto: Flickr (vintagedept)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen