De peperdure paperclips van Europa

Een lid van het Europese parlement krijgt 4320 euro per maand voor ‘kantoorkosten’, lees ik vandaag in het AD. Waar een parlementariër dit bedrag aan uitgeeft, wordt niet gecontroleerd. Dat zou namelijk teveel kosten.

Als ik zo’n bericht lees, krijg ik altijd kriebels op plekken waar het nooit kriebelt. Er licht iets op van een wereld waar ik bijna niets van weet, behalve dat het laatste waarschijnlijk maar goed is ook. Een wereld van kantoortorens met spiegelende gevels waarachter burelen en vergaderzalen schuilgaan. Door de gangen van die gebouwen lopen mensen in grijze en donkerblauwe pakken en mantelpakjes, op weg naar een bespreking over onderwerpen waar niemand van wakker ligt, ook zij zelf niet, en die toch tot eindeloos veel memorandums, interim-verslagen, voortgangsrapportages, discussienota’s, evaluaties, concepten, herziene versies en definitieve herziene versies leiden. Allicht dat daar geweldig veel nietjes, paperclips en insteekhoezen aan te pas komen en dat een beetje Europarlementariër duizenden euro’s per maand aan kantoorkosten heeft.

Wat óók kriebelt, is de vraag naar het resultaat van al dat gepraat en gedoe onder de airco’s van Brussel en Straatsburg. Maanden, soms jaren van onderhandelingen, intriges, gelobby, gemarchandeer, trucs, achterkamertjespolitiek, gemonkel bij de koffieautomaat, compromissen, nederlagen en overwinningen, monden uiteindelijk uit in een gezamenlijk ondertekend document: bijvoorbeeld een Europees Keurmerk, of een Europese Richtlijn.

Maar dan hèb je ook wat. In HP/De Tijd gaf ik vier jaar geleden het voorbeeld van een opblaasbaar speelgoeddolfijntje, waarmee kleine kinderen in het water kunnen spelen en dat ik had aangeschaft ter wille van het levensgeluk van een zeer naaste kleuter. Een hele flank van dat 23 centimeter lange speeltje bleek bedrukt met een doodernstige waarschuwing in kapitalen. Het dolfijntje mocht alleen worden gebruikt UNDER COMPETENT SUPERVISION. Het was beslist geen LIFESAVING DEVICE. Maar verder voldeed het aan alle eisen van het Europese Keurmerk CE (Conformité Européenne).

Ik zag de CE-vergaderingen al voor me: de voorbereidingen, uitgangspunten, concepten, amendementen, lobby’s, kongsi’s, reisdeclaraties, laptops, vergadertafels, wandelgangen, koffiekannen, stempels en archiefkasten. Allemaal voor mijn dolfijntje, ach toch. Maar vooral dwaas.

Zo heb ik thuis ook nog een huishoudtrapje met namens Europa de dringende waarschuwing dat het noch achterstevoren, noch met naaldhakken beklommen mag worden. Ik doe niet anders meer.

Huisje Godverdegodver (2)

Helaas: mijn plan om hier een Bed & Breakfast voor positivo’s te beginnen is gestrand. Ik kreeg geen enkele aanmelding voor Huisje Godverdegodver, waarvan ik onlangs de opening aankondigde.

Het leek zo’n succesformule, een plek waar té blije mensen gegarandeerd van hun probleem afkomen. Ik dacht: luister dag in, dag uit naar de hamer, klopboor, frees, beitel en schoefmachine van mijn buurman en je bent in een vloek en een zucht ontblijd. Maar daar blijkt de markt dus nog niet rijp voor.

Vandaag – zondag, rustdag – begon buurman aan zijn zevende herrie week. Twee zonen kwamen hem helpen, zodat de muren er extra enthousiast van langs kregen. Ik stond op het punt me uit machteloze ergernis de haren uit het hoofd te trekken, toen ik ineens het licht zag. Als een flits bliksemde het door mijn brein: buurman bedoelt het helemaal niet zo kwaad, integendeel, hij geeft mij een lesje levenskunst, gratis en voor niks.

Want als ik hier wil blijven wonen, zit er maar één ding op, en dat is adaptatie. Ik moet leren leven met mijn nieuwe situatie. Proberen me af te sluiten voor geluiden en af te dalen in de stilte van het innerlijk. Proberen ergernis om te zetten in energie en in woede scheppingskracht te vinden. Al dat hameren klopt op de deuren van mijn verbeelding, alle geboor spoort aan tot verdieping. Ja! Juist!

De bouwvakker hiernaast reikt de filosoof in mij de hand. Afbraak is de voorbode van de opbouw en in die zin constructief en bemoedigend. Willen we niet allemaal vooruit in het bestaan? De dingen mooier en beter maken? Is het niet onze kosmische opdracht immer vooruit te leven en vandaag al te bouwen aan de dag van morgen?

Ik word steeds dankbaarder, want nu dringt tot me door dat hinder subjectief is. Als ik me er niets van aantrek, ervaar ik geen overlast meer. De oude Stoïcijnen leren dat we maar het best kunnen aanvaarden wat het universum zoal in petto heeft, want dat brengt ons rust en maakt ons gelijkmoedig en onverstoorbaar. Op www.filosofie.nl lees ik: ‘De Stoa maakt ons erop attent dat het niet de dingen zijn die ons van streek maken, maar onze opvattingen over de dingen.’

Dat is dus waar Buurman onvermoeibaar op hamert. Mijn gemoedsrust. Mijn geluk. Het is pure naastenliefde.

Morgen vier ik Bekijk Het Maar Dag

Krant uit, koffie op, computer aan, mail binnenhalen, social media checken. ‘Prettige Dag van de Aarde, Matt!’roept Facebook me monter toe. ‘Denk vandaag na over onze impact en zorg voor een positieve verandering.’

Wat nu weer? Meen ik aan wat wissewasjes van vrienden en bekenden te beginnen, krijg ik meteen de ernst des levens voor mijn kiezen. Of ik me maar wil verdiepen in wat wij mensen de planeet aandoen en in één ruk door wil bewerkstelligen dat het allemaal alsnog goed komt. Toe maar! Hoe laat moet het geregeld zijn? Is het erg als het vijf minuten later wordt?

‘Prettige Dag van de Aarde, Matt!’ Wie spreekt me zo toe? Is dat Facebookoprichter Mark Zuckerberg zelf? Heeft die daar dan tijd voor? Is hij zelf niet druk met het overdenken van onze impact en de zorg voor een positieve verandering?

Hoe dan ook, Mark mag het misschien niet te druk hebben, ík wel. Het was me ontgaan dat het vandaag Dag van de Aarde is, omdat ik al zoveel omhanden heb. Voor mij is het namelijk tevens de Dag van de Lastige Longen, de dag van het hijgen, het piepen, het inhaleren het slikken, de pauzes en de grenzen. Voor morgen geldt hetzelfde, et cetera.

Ook is het de Dag van de Lastige Beenzenuw, de Dag van de Duizeligheid, de Dag van de Spierzwakte. de Dag van de Bekkenbodem. de Dag van het Lymfoedeem, de Dag van de Bloedvaten, de Dag van de Dreigende Botontkalking en de Dag van de Sluimerende Prostaatkanker. Ook voor deze dagen geldt voor morgen hetzelfde, et cetera.

Gisteren was het Secretaressedag –glad vergeten, verdorie. Net als pas nog Gezondheidsdag, de Dag van de Stilte, de Dag van de Filosofie, de Dag van de Finse Taal en Kussengevechtdag. Binnenkort staan nog de Dag van het Boek, de Dag van het Intellectuele Erfgoed en de Dag van het Naakt-Tuinieren op de agenda.

Ik doe nergens meer aan mee. Vanaf morgen vier ik dagelijks Bekijk Het Maar Dag.