Huisje Godverdegodver (5 en slot)

Trouwe lezers van dit weblog informeren wel eens hoe het toch is met de Verschrikkelijke Buurman, kortweg de VB, klusser in het kwadraat, grootleverancier van pokkenherrie. Wel: hopeloos. De horrorsoap die half maart begon met gehamer,gedril, geschuur en geboor, is nog steeds niet voorbij.

Het verschil met de eerste maanden is dat het lawaai toen doorgaans van negen tot zes en van maandag tot en met zaterdag aanhield, en dat het nu wel eens een paar uur, en soms zelfs een hele dag, stil is. Maar die stilte is zwanger van de volgende herrie, die inderdaad nooit lang uitblijft, zodat in de rust van nu de onrust van dadelijk al doorklinkt. Je hebt je zegeningen nog niet geteld of daar gaan de helse klopboren en zaagmachines weer aan en ranselen de hamers en beitels voor de zoveelste keer de muren. Het wordt niet minder, het gaat maar door.

Overal in de buurt wordt wel eens geklust. Ook hier in huis. Maar ergens duurt zo’n karwei maanden en maanden, zoals bij VB. En nergens levert dat zoveel geluidsoverlast op. Jaren geleden timmerde hij eens een zomer lang aan een opbouw op zijn schuur, zodat er nog meer werkbanken en elektrische gereedschappen in konden. Maar sinds het geval – zes meter hoog – klaar is, sjouwt VB zijn materieel de schuur uit, de betegelde achterplaats op, om zijn decibellen in de open lucht te lozen. De cementmolen die hij onlangs nodig had, stond weken op de stoep aan de voorzijde geparkeerd, net als een aanhanger die zich steeds weer vulde met bouwpuin. Met alle geluiden vandien. Toen waren we helemaal omsingeld door lawaai.

Het is ongerijmd. Bedrijven en fabrieken die overlast produceren, worden verbannen naar goed geïsoleerde hallen op afgelegen industrieterreinen, maar doehetzelfmaniakken met een aberratie voor kabaal kunnen hun lusten vrijelijk botvieren in hun woonwijk. Zo kon VB ook ooit de afvoer van de afzuigkap laten uitkomen op de brandgang, en wel zodanig laag dat iedere buurtbewoner die zich daar rond etenstijd langs waagt vette dampen door de haren geblazen krijgt. Wij noemen het ding de kotelettenföhn.

Er staat (slot) boven dit stukje. Dat staat er niet omdat ik een einde aan de overlast voorzie, want VB’s blijven VB’s tot ze rijp zijn voor de kist (die ze zelf op de valreep nog hebben gemaakt). Nee, ik heb nu wel genoeg gegodverdegodverd. Volgende keer eens een áárdig stukje proberen.

Huisje Godverdegodver (4)

Ook al is het zondag, er wordt hier in huis weer heel wat afgevloekt. Juist omdat het zondag is, eigenlijk. Want wie haalt het nou in zijn hersenloze kop om uitgerekend op zondag-rustdag dubbelenthousiast met boorhamers en beitels te keer te gaan? De trouwe volgers van mijn feuilleton Huisje Godverdegodver kennen het antwoord: Buurman Decibel.

Terwijl de laatste tonen van een ijle pianosonate wegebden uit onze luidsprekers, klonken er luide stemmen uit het belendende pand. Kennelijk arriveerde daar bezoek. Weliswaar rumoerig bezoek, maar alla, dan zou er vandaag wel niet verbouwd worden, zoals gisteren, en voorgisteren en voorvoorgisteren, nu al tien weken lang. Maar daar had ik op het verkeerde paard gewed, want het bezoek kwam een handje mee-decibellen. De hele tegelvloer moest eruit, hadden we van een geïnformeerde straatgenoot gehoord, en daar kregen de Decibelletjes vandaag kennelijk hulp bij. Zodat we na Chopin vergast werden op een extra portie kuren van de buren.

Hoewel – kuren? Kuren zijn doorgaans tijdelijk, maar de pokkenherrie hiernaast duurt maar voort. Als er eens een halve dag rust is, gloort bij ons hoop. Maar dan is Decibel waarschijnlijk verse boren en beitels kopen, want de volgende ochtend wordt het gedril en gehamer gewoon hervat, er komt maar geen einde aan, het karwei komt nooit af. Terwijl ik dit opschrijf, gaat me ineens een licht op. Eureka! Dat is het! Buurman kan niet klaarkomen! Ik zit hem maar te vervloeken en intussen zucht de arme man onder zijn onvermogen en timmert hij uit pure ellende elke dag een nieuw bord voor zijn kop.

Zal ik eens bij hem aanbellen voor een goed gesprek? Dat hij eens een luisterend oor krijgt voor zijn Probleem? Dat ik heus begrijp hoe er achter al die decibellen van hem een stil verdriet schuilt en achter de Watts van zijn boorhamer een schrijnend onvermogen? Van mij hoeft hij zich niet uit te sloven met mokers en beitels om de schijn van viriliteit op te houden, voor mij telt elk mens mee, ook al kan hij bepaalde dingen niet, of niet meer. Maakt mij niet uit of mijn buurman een doetje is. Als ik maar geen last van hem heb.

Maar ik vrees dat ik hem niet overtuig.

Huisje Godverdegodver (3)

Sodeju. Nondejussus. Na twee afleveringen van Huisje Godverdegodver dacht ik bijna van de herrie af te zijn. Zo lang kon het toch niet meer duren tot Buurman Decibel eindelijk klaar was met zijn megaklus. Maar jawel: de operatie is inmiddels zijn derde maand ingegaan. Dit Pinksterweekeinde. Heel het land gaat op deze vrije dagen naar een festival of meubelboulevard, maar niet Hij van Hiernaast: die pakt hamer, beitel, boormachine, slijptol en elektrische zaag en doehetzelft erop los.

Op 8 april – de overlast was toen drie weken gaande – schreef ik dat ik een Bed & Breakfast zou beginnen, Huisje Godverdegodver, waar ál te positieve mensen konden komen ontblijen op het inspirerende kabaal van belendende zijde. Daar bleek weinig animo voor, waarna ik mezelf op 24 april in een vervolgstukje probeerde wijs te maken dat ik me door al dat lawaai juist kon oefenen in onverstoorbaarheid en dat buurmans inspanningen eigenlijk puur naastenliefde behelsden. Maar vandaag verliest de boeddhist in me het weer van de vloeker.

Behalve erg geërgerd ben ik ook verbluft. Want hoe zit toch iemand in elkaar die het geen punt vindt om zonder één woord van toelichting of verontschuldiging zijn buren week in, week uit, ook op zon- en feestdagen, liéfst op zon- en feestdagen, te bestoken met pokkenherrie? Waarschijnlijk komt het niet eens in zo’n Tokkie op dat hij doorlopend overlast geeft en zit er alleen maar zaagsel en gruis op de plek waar bij ieder ander het sociale gevoel huist.

Tot dusver kende ik het type van de antisociale persoonlijkheid, de sociopaat, alleen uit de psychiatrie en niet van nabij. Het heeft geen zin in zo’n geval beleefd te verzoeken of het misschien wat zachter kan. Dat hebben we al eens geprobeerd – het leidde alleen maar tot botte weigeringen en vuile blikken. Past allemaal bij het type.

Ik kan hopen dat het buurhuis het nog eens begeeft onder die dagelijkse mishandelingen en zuchtend ineenzakt. Maar dan doemt meteen het schrikbeeld op dat buurman vervolgens aan zijn ultieme klus begint: sloop en herbouw, tot in de eeuwen der eeuwen. Ik kan overwegen te verhuizen en de koper van Huisje Godverdegodver vooral niet in te lichten over mijn redenen. Maar dan zit het er dik in dat die mij gaat aanklagen wegens verzwegen gebreken. Nee, ik pak het anders aan. Ik ga munt slaan uit onze misère. Dit is pas aflevering 3 van mijn kroniek over de klusbuur. Het wordt een daverend feuilleton, een pageturner van wel duizend pagina’s die de literaire wereld met stomheid zal slaan en mij beroemd en zeer, zeer welgesteld zal maken. De werktitel heb ik al: De Klop Op De Muur.

Huisje Godverdegodver (2)

Helaas: mijn plan om hier een Bed & Breakfast voor positivo’s te beginnen is gestrand. Ik kreeg geen enkele aanmelding voor Huisje Godverdegodver, waarvan ik onlangs de opening aankondigde.

Het leek zo’n succesformule, een plek waar té blije mensen gegarandeerd van hun probleem afkomen. Ik dacht: luister dag in, dag uit naar de hamer, klopboor, frees, beitel en schoefmachine van mijn buurman en je bent in een vloek en een zucht ontblijd. Maar daar blijkt de markt dus nog niet rijp voor.

Vandaag – zondag, rustdag – begon buurman aan zijn zevende herrie week. Twee zonen kwamen hem helpen, zodat de muren er extra enthousiast van langs kregen. Ik stond op het punt me uit machteloze ergernis de haren uit het hoofd te trekken, toen ik ineens het licht zag. Als een flits bliksemde het door mijn brein: buurman bedoelt het helemaal niet zo kwaad, integendeel, hij geeft mij een lesje levenskunst, gratis en voor niks.

Want als ik hier wil blijven wonen, zit er maar één ding op, en dat is adaptatie. Ik moet leren leven met mijn nieuwe situatie. Proberen me af te sluiten voor geluiden en af te dalen in de stilte van het innerlijk. Proberen ergernis om te zetten in energie en in woede scheppingskracht te vinden. Al dat hameren klopt op de deuren van mijn verbeelding, alle geboor spoort aan tot verdieping. Ja! Juist!

De bouwvakker hiernaast reikt de filosoof in mij de hand. Afbraak is de voorbode van de opbouw en in die zin constructief en bemoedigend. Willen we niet allemaal vooruit in het bestaan? De dingen mooier en beter maken? Is het niet onze kosmische opdracht immer vooruit te leven en vandaag al te bouwen aan de dag van morgen?

Ik word steeds dankbaarder, want nu dringt tot me door dat hinder subjectief is. Als ik me er niets van aantrek, ervaar ik geen overlast meer. De oude Stoïcijnen leren dat we maar het best kunnen aanvaarden wat het universum zoal in petto heeft, want dat brengt ons rust en maakt ons gelijkmoedig en onverstoorbaar. Op www.filosofie.nl lees ik: ‘De Stoa maakt ons erop attent dat het niet de dingen zijn die ons van streek maken, maar onze opvattingen over de dingen.’

Dat is dus waar Buurman onvermoeibaar op hamert. Mijn gemoedsrust. Mijn geluk. Het is pure naastenliefde.

Kom ontblijen in Huisje Godverdegodver

Klopklopklopklopklop.

Klopklopklopklopklop.

Klopklopklopklopklop.

Klopklopklopklopklop.

Klopklopklopklopklop.

Klopklopklopklopklop.

Klopklopklopklopklop.

Klopklopklopklopklop.

Zo klinken mijn dagen nu al dik drie weken. Eerst dacht ik dat een van de buren een lambrisering aan het spijkeren was en dacht ik er met een paar dagen overlast vanaf te komen. Bij nader inzien bleek dat buurman alle stuc van de muren van zijn woonkamer, gang en trappenhuis af stond te bikken. Met hamer en beitel, klopklopklop, de godganse dag, af en toe onderbroken door een boorhamer en een freesmachine, vandaag als ik het goed heb voor de 24^ste dag. Zonder aankondiging, toelichting of verontschuldiging, want daar is buurman niet van. Het is zijn huis en hij doet wat hij wil; wie zich eraan stoort, moet maar ergens anders gaan wonen.

Wonderwel raak ik er niet gedurig van uit mijn hum, maar er zijn momenten dat de ontoerekeningsvatbaarheid nabij is. Zoals vanmiddag. Dan zit ik grommend en met rollende ogen te broeden op tegenacties van de naarste soort, zó gemeen dat ik het niet durf te beschrijven, want anders keren zelfs de trouwste lezers zich nog hoofdschuddend van me af. Maar ja, tussen droom en misdaad staan wetten in de weg en ook praktische bezwaren.

Maar nu heb ik toch iets bedacht. Ik open een bed & breakfast voor té positieve mensen. Kunnen ze met hulp van de belendende Familie Decibel hier komen ontblijen. Binnen 48 uur resultaat verzekerd. Wordt waarschijnlijk vergoed door de ziekenfondsen. De naam van onze B & B heb ik al: Huisje Godverdegodver. Voor logies dat klopt.