Mark Verhees, of het blije universum van de positivo's

Als ik niet uitkijk, word ik nog eens een optimist, luidde de slotzin van mijn vorige blog. Inmiddels weet ik hoe ik dat kan voorkómen. Ik hoef maar een site van een verklaarde positivo te bezoeken en de huiveringen trekken door mijn leden.

Mark Verhees

Van een keurige psychologiesite verzeilde ik onlangs via een paar clicks pardoes in het blije universum van ene Mark Verhees. Had ik nog nooit van gehoord, wat nogal raar was, want deze Verhees bereikt naar eigen zeggen via lezingen, boeken, trainingen, seminars, e-mails, sociale media en scheurkalenders honderdduizenden mensen per dag. Wat al die mensen in hem zien? “Mijn unieke kracht is dat ik heel goed bij mijn eigen gevoel kom," schrijft hij op zijn site http://www.voorpositiviteit.nl/. "Ik ervaar veel positieve emoties en weet ze ook steeds beter te vinden. Mijn kennis over positieve psychologie en het op een persoonlijke wijze kunnen delen maakt mij uniek. Ik ben expert in positiever denken, leven, werken.”

Het is verleidelijk om de man voortdurend te citeren, want zijn manier van schrijven is nogal curieus. Of hij nu oreert over geluk, zakelijk succes of leiderschap, het pakt steeds als één langgerekte zelffelicitatie. Verhees heeft het geweldig met zichzelf getroffen, dat waait je tegemoet vanuit alle open deuren die zijn gedachtegoed te bieden heeft, en dat zijn er vele. Ontdek je mogelijkheden, denk optimistisch, houd van jezelf, geloof in jezelf, laat los, leef van binnenuit… Zo gaat het maar door, het reservoir aan platitudes is onuitputtelijk.

Heel wonderlijk dat een blabla-raadgever als deze man een schijnbaar groot publiek aanspreekt. En hij is lang de enige niet. Kennelijk bestaat er een grote behoefte aan gemakkelijk te verteren levensboodschappen voor alledag. Instanties die vroeger een moreel kompas boden, zoals de zuilen, hebben aan belang en overtuigingskracht ingeboet. Ook individuele leiders vinden minder gehoor, of worden na kortstondige populariteit weer verveeld afgedankt. Een lot dat nieuwbakken wegwijzers, coaches en levensgidsen zoals Mark Verhees ook heel goed zou kunnen treffen.

Dat laatste zou ik toejuichen. Met het volautomatische hiephiephoeradenken van zulke lichtgewicht babbelaars schiet niemand wat op – en nog in het allerminst al die mensen die uit ervaring weten hoe negatief het leven kan uitpakken en die eens een paar achttien karaats positieve ervaringen zouden verdienen.

Van helaas naar hoera: de Flyer T8

De rest van de mensheid mag zich druk maken over voetbal, werkloosheid, enge ziektes of Zwarte Piet, maar ik heb pas écht opwindend nieuws: een nieuwe fiets!

Het begon zo. Tot een half jaar geleden was ik een grage fietser. Met een béétje weer klom ik op de pedalen en peddelde de paden op / de lanen in / met stralend oog / en blijden zin. Toen diende zich een vaatprobleem aan, draaide ik drie maanden de ziekenboeg in en verloor het gros van mijn spierkracht. Eenmaal een beetje opgekalefaterd, probeerde ik weer eens op de fiets te stappen, maar dat viel met mijn strammer geworden leden nog niet mee. Mijn herenmodel elektrisch rijwiel voorzag namelijk in een hoge stang die het op- en afstappen in de weg zat. Ik moest op zoek naar een model met lage instap.

Al snel stuitte ik op een overtuigende occasion. Het betrof een Zwitserse kwaliteitsfiets, een Flyer C8, die zich niet alleen gemakkelijk liet bestijgen, maar ook nog eens plezierig oogde, lekker reed en een heel solide wegligging bood. De aanschafprijs was echter navenant, zodat ik er nog eens een nachtje over moest slapen. De aanbieding liet me niet meer los. Ik wilde geen andere fiets meer. Maar toen ik me na een paar weken eindelijk met het prijskaartje had verzoend, bleek de Flyer natuurlijk al verkocht. Dat had ik nou van mijn geaarzel. Zat ik met twéé dompers: mijn eigen fiets onbruikbaar geworden en het alternatief voor mijn neus weggekaapt.

Mijn zoon, die gezegend is met een fietstic, duikelde gelukkig binnen een dag op internet een andere Flyer op. Die stond te koop in een dorp 35 kilometer verderop, maar het betrof wel mooi een T8, een luxe uitvoering van de C8, dus ik op pad, met stralend oog / en blijden zin. Ter plekke was ik meteen verkocht, en de Flyer T8 ook, maar nu aan mij.

Op een oude fiets, luidt het gezegde, moet je het leren. Maar van een nieuwe, zelfs een tweedehandse, kun je zelf wat leren, namelijk dat de domper van gisteren de opsteker van vandaag kan worden.

Als ik niet uitkijk, word ik nog eens een optimist.

Half the Horizon: kanker volgens Paul en Menno de Nooijer

De datum 5 november was heel lang een punt ver weg aan de einder. Maar gisteravond in de Bossche Verkadefabriek was het dan toch zo ver: de eerste echte uitvoering van Half the Horizon, een voorstelling waarin film, muziek en performance elkaar kruisen. Paul en Menno de Nooijer zorgen voor het beeld, Jorrit Tamminga voor de composities, Erik Bosgraaf en Izhar Elias voor de muzikale uitvoering en ik zei de gek voor de meeste teksten.

Als je het niet eerder hebt meegemaakt, is het vreemd om je eigen woorden op filmbeeld en in spel teruggekaatst te krijgen. De voorstelling beschrijft hoe een man de diagnose prostaatkanker krijgt en wat dat doet met zijn gevoelsleven – een onderwerp waar ik helaas verstand van heb. In het script zocht ik naar woorden voor de diepe verwarring die kanker aanricht en die zich beurtelings uit in angst, protest, verdriet en ook lachbuien. Maar nu ik die woorden dan vertolkt zag in beelden en vertaald hoorde in muziek, grepen ze me aan alsof ik er voor het eerst mee werd geconfronteerd. Dat is de kracht die film, muziek en spel toevoegen aan een tekst. Rauwheid wordt er rauwer door, onrust rustelozer, verlies verlorener. Maar het lichte wordt ook lichter, de ontroering ontroerender en het gekke hilarischer, zodat het geheel in balans blijft.

Ik zoog het allemaal op: de (sur)realistische filmbeelden, de soms poëtische, soms jankende, soms dreigende muziek, de geladen stilte in de zaal, het besmuikte lachen, de traan van een enkeling, de herkenning bij sommigen en

het lange applaus, dat ik de makers zo van harte gunde.

Wat ik hen evenzeer gunde, was de recensie in het Brabants Dagblad van vanochtend. Half the Horizon, zo noteerde René van Peer, bestreek een spectrum tussen confrontatie en slapstick met ingenieus, indringend beeld, briljante muziek en zowel rauwe als lichte scènes. ‘Prachtig toch als je de naderende dood zo vol liefde kunt vormgeven.’

Kortom: gaat dat zien. De voorstelling staat zondag 7 december nog in het Eindhovense Natlab, waar dan ook een grote overzichtsexpositie van de fotowerken van Paul en Menno de Nooijer opent.