Snorrenmaand Movember? Deze jongen blijft een No Mo Bro

 

Vanochtend heb ik me geschoren. Gisteren ook. De rest van november zal het niet anders zijn.

Waarom ik dit opschrijf? Omdat het weer Movember is, de maand waarin allerlei mannen hun ‘mo’ (van moustache, ofwel snor) laten staan. Als Mo Bro wil men op die manier aandacht vragen voor prostaat- en teelbalkanker en geld inzamelen voor onderzoek naar die ziektes. Over prostaatkanker kan ik sinds 2011 helaas meepraten, maar wat Movember betreft druk ik mijn snor. Zoals ik een jaar geleden ook al schreef: Deze jongen is een No Mo Bro.

Geen kwaad woord over alle goede bedoelingen van de Snorren. Wereldwijd zou Movember vorig jaar bijna honderd miljoen euro opgehaald hebben. En het is niet niks als er alleen al in Nederland deze maand tienduizend mensen voor je opkomen. Als ik maar niet mee hoef te doen. Ik heb nu eenmaal een allergie voor groepsverbanden. Zo kan ik ook niet achter spandoeken aan lopen, of me via petjes, lintjes of speldjes tot deze of gene schare bekennen.

Nou sloot ik me van de week wel aan bij een paar honderd mensen met dezelfde makke, prostaatkanker, deelnemers aan een symposium over die grootste mannenziekte. Ingevoerde sprekers roerden allerlei nare onderwerpen aan, zoals lustverlies, incontinentie, pijn, botafbraak en medicijnen die maar tijdelijk hielpen. Je zou van minder depressief worden, maar opmerkelijk genoeg was de stemming eerder opgewekt dan mismoedig. Hoewel de zwaarte van kanker zich wel liet voelen, waren er ook de lichte toetsen van wetenschappelijke vooruitgang, voortschrijdende inzichten, kansen en hoop. En hoe eenzaam kanker ook kan maken, het had toch ook een element van troost zoals honderden lotgenoten hier samen naar nieuwe perspectieven zochten.

Maar ik was wel blij dat we geen petje, lintje of speldje op hoefden.

Deze jongen is een No Mo Bro

Nu is het al dagenlang november en nog steeds heb ik geen snor. En die komt er de rest van de maand ook niet.

Sinds 1 november hebben ruim vijfduizend Nederlandse mannen demonstratief hun bovenlip niet meer geschoren in het kader van Movember, een wereldwijde actie ter ondersteuning van de strijd tegen prostaatkanker. Zij doen hun best hun ‘mo’ (van ‘moustache’) te laten sponsoren en zo geld in te zamelen voor onderzoek naar deze grootste mannenziekte.

Prostaatkanker treft in Nederland jaarlijks tienduizend mannen en maakt 2500 slachtoffers. Vorig jaar was ik aan de beurt. Nadat mijn foute prostaat weggeopereerd was, bleven er losse tumorcellen rondzweven, onzichtbaar maar wel meetbaar via het bloed. Die opstandige cellen worden nu onder de duim gehouden door een hormoonkuur, die hopelijk lange tijd haar werk blijft doen.

Komen er dus vijfduizend Mo Bros voor me op, verdom ik het zelf ook even een snor te kweken? Zo is het. En niet omdat ik daar een raillerend stukje uit denk te puren, want het is natuurlijk prima dat mensen zich voor elkaar inzetten. Nee, ik krijg het niet voor elkaar, mezelf een maandlang het insigne van activist op te plakken. Ik loop ook niet met armbandjes van Livestrong of Blue Ribbon solidair te zijn met kankerpatiënten.

Ik moet geen petjes, dassen en badges van doelen die me lief zijn of partijen die ik aanhang. Al had ik een seizoenkaart van mijn favoriete voetbalclub, dan nog zou ik in het stadion geen clubshirt dragen. Deze jongen is geen reclamezuil. Of, minder stoer: ik hoor liever nergens bij. Hooguit bij de snorlozen, en al helemaal sinds de Volkskrant afgelopen weekend berichtte dat de snor alweer hip begint te worden. Deze jongen is een No Mo Bro.

Trouwens, de snor als symbool voor het prostaatkankerprobleem is een wat pijnlijke keuze. Snorren staan natuurlijk voor mannelijkheid, maar die is nou juist nogal eens in het geding bij prostaatkanker. De gebruikelijke strijdmiddelen tegen deze aandoening – operaties, bestralingen, chemokuren en medicijnen – kunnen de potentie verzwakken, de waterhuishouding onzeker maken, de kracht ondermijnen en de testosteronproductie stilleggen. Blijf je dan maar eens een bink voelen; daar baten geen drie, geen dertig snorren. Gelukkig bezorgt prostaatkanker niet elke man evenveel misère.

Evengoed bedankt, heren. En nu ik toch bezig ben: volgende week (9 tot 16 november) beleven we alweer de week van de chronisch zieken, daar hoor ik ook bij. Arnhem oefent de ‘aandachtspieren’ door middel van mindfulness, in Zeist wordt therapeutisch gespeeld in warm water, Oeffelt gaat glutenvrij bakken onder deskundige leiding met als thema Sinterklaas en Kerst, en overal zijn er symposia over arbeidsparticipatie voor mensen met een beperking. Ik ga een workshop geven: Wegwezen in woord en gebaar.