Blue Monday (2)

Bericht ik gisteren in mineur dat Blue Monday deze keer uitgerekend op mijn verjaardag (25januari) valt, moet ik dat meteen alweer rechtzetten. Ik vergiste me, want die titel komt de eerste maandag van de laatste volle week van januari toe, en dat betreft dus vandaag, de 18^de.

De meest deprimerende dag van het jaar. Ik heb er nog weinig van gemerkt. Ja, vanochtend was ik erg uit mijn hum omdat ik het ijs van de autoruit moest krabben –autoruiten van longpatiënten meten zes vierkante meter –, maar uit je hum is nog wat anders dan gedeprimeerd. Toen ik weer een beetje op adem was, scheen de zon, er huppelde een leuk hondje voorbij, een bouwvakker floot een liedje, dus de Monday was zo blue nog niet. En ik hoefde niet meer te vrezen dat de volgende maandag, die van mijn verjaardag, een blauwe doem zou hebben.

Maar nu lees ik dat ze die 25^ste in Amsterdam nondeju een Depressiegala gaan houden, compleet met Bekende Nederlanders en al. Je zou denken dat daar niemand op afkomt, omdat de combinatie van depressiviteit en BN’ers in galakostuum wel érg afschrikt, maar de organisatie verwacht er heel wat van. Er valt zelfs een VIP-diner à raison van 150 euro te boeken. Je zult er wel met zwart geld kunnen betalen.

Weg met de neerslachtigheid. Ik ga me voorbereiden op 21 januari, over drie dagen al: Internationale Knuffeldag!

Blue Monday

Nog even en ik ben jarig. Niet dat ik er erg naar uitkijk of er erg mee zit, want zo bijzonder is het niet, ik heb het al diverse keren meegemaakt. Maar dit jaar is er iets mee aan de hand.

Om te beginnen valt mijn verjaardag dit keer op de eerste maandag van de laatste week van januari, en die staat te boek als Blue Monday, de meest deprimerende dag van het jaar. Blue Monday is een uitvinding van de Britse psycholoog Cliff Arnall, die er jaarlijks heel wat media mee haalt, hoewel het pure pseudowetenschap betreft. Zijn redenatie: de dagen zijn donker, goede voornemens mislukt, de vakanties ver weg, en dan is het ook nog eens de eerste dag van de werkweek, dus geen uitgelezener dag voor mismoedigheid dan deze dag-van-de-blues.

Het is nattevingerpsychologie, die in academische kringen heel wat hoon opleverde. Evengoed hangt er nu wel een doem boven mijn verjaardag. De meest deprimerende dag van het jaar: hoera, hoera! Het zal me worden ingepeperd door de kranten, op Facebook, door vrienden die me condoleances sturen – verschrikkelijk. Deze Blue Monday wordt een zichzelf vervullende profetie.

En dan word ik ook nog eens 64, de leeftijd die door de Beatles ironisch werd bezongen als die waarop men voor de haard zit met een breiwerkje  of een kleinkind op de knie, en ootmoedig vraagt: ‘Will you still need me / Will you still feed me / When I’m sixty-four?’

De geest van de late levensavond waaide me al tegemoet toen ik gisteren op bezoek was bij een hoogbejaarde dame die flink aan Alzheimer leed en bijgevolg nogal rechtuit was. Ik liep op haar af, stram en moeizaam door een mankement aan een been, en zij zei hoofdschuddend: ‘Je loopt als een oud mannetje.’ En ik was en ben nog maar 63.

Ach, wat zou het. Word ik ouder? Ik mag het hopen. De gebreken neem ik op de koop toe. Laat de leden maar strammer worden, als de geest maar lenig blijft. Dan ben ik, vrij naar Willem Kloos, zelfs stokoud nog een jonge God in ’t diepst van mijn gedachten.