Cadeau voor mezelf

Alweer geen kerstpakket gehad – dat heb je ervan als je niet meer voor een baas werkt. Dan gun ik mezelf maar een cadeautje om het eindejaar wat fleur te geven. Ik denk aan een bloggershirt!

Ik wist niet dat bloggershirts bestonden, tot ik er ergens een plaatje van zag. Nu ja, zo wonderlijk is dat niet, alles is een marktsegment, waarom zouden er speciale producten zijn voor kattengekken, voetbalfans, Bachliefhebbers en Balireizigers, en niet voor pennende internetters? Die zijn er dus wél – ik heb het vandaag grondig onderzocht en ben er helemaal blij van geworden.

De eerste ‘tee’ die ik zag, sprak me al meteen aan: Careful, or you’ll end up on my blog. Zo’n strijdbaar shirt zou de uitstraling die ik als blogschrijver beoog, krachtig ondersteunen. De blogger als bink: kijk uit of je belandt nog eens in mijn blog. Kost me misschien wat aanspraak op straat, maar dat heb ik er wel voor over. Er zijn ook varianten beschikbaar, voor als het careful-shirt in de was is: Caution! Blogger in search of topic. Met daarbij een eenvoudige afbeelding van een vlijtig figuurtje achter een beeldscherm op zoek naar een onderwerp. Of simpelweg: Don’t make me blog you. Als ik over jou ga schrijven, ben je nog niet jarig. Nadere toelichting overbodig – het is de impliciete dreiging die ‘t ‘m doet. Of nog bondiger: Be nice. I have a blog. En: Blog off. Juist!

Dat is stukken beter dan te wijdlopig zijn. Zo zag ik een t-shirt met deze veel te lange riedel: I’m a blogger. that means I live in a crazy fantastic world with unrealistic expectations. Thank you for understanding. Hoe men ook té leuk kan zijn.

Er zijn ook bloggershirts voor zelfhaters: No one reads your fucking blog. voor een fucking € 39,95 bij Zalando, of Bloggers suck. Voor de onzekeren is er I love hot bloggers, compleet met hartjes, en Bloggers do it better.  Tikje sneu toch. Ronduit pathetisch kan ook: I’m a blogging sensation.

Er is zelfs een shirt ontwikkeld voor bloggers die in een Huisje Godverdegodver wonen met een Verschrikkelijke Buurman die al negen maanden aan het boren, zagen, hameren, vijlen EN VANDAAG OOK AL WEER UREN AAN HET SCHUREN IS. Zulke getergde bloggers zijn misschien gebaat bij een rustgevend t-shirt: Keep calm and blog on.

Ik aarzel nog, maar ik denk dat ik deze kies: Bloggers do it for the comments. Ik hoor het wel.

De langste nacht

In de straat nog geen dansende mensen gesignaleerd. Ook niemand aan de deur gehad met de gelukwensen. Zelfs geen blije telefoontjes, apps of mailtjes. En toch is er fantastisch nieuws vandaag: het is 21 december, kortste dag en langste nacht van het jaar, vanaf nu gaan de dagen weer lengen!

Het kan zijn dat de rest van de wereld 21 december vooral ziet als de dag dat de winter officieel begint. Dat zou een verklaring zijn voor het uitblijven van feestgezang en vreugdevuren om het belangrijkste keerpunt van het jaar te vieren: het moment dat de balans overhelt van het donker naar het licht. Geeft niet, iedereen vergeet wel eens wat, volgend jaar om deze tijd is er weer een herkansing, noteer het alvast in uw agenda.

Zelf zou ik er waarschijnlijk ook niet aan hebben gedacht als 21/12 voor mijn Ingrid niet zo’n gewijde dag was. In de loop van de herfst refereert ze er steevast aan, vooral als ik zit te somberen over het einde van de zomer en het vallen van de bladeren. Nog even, zegt ze dan, en het is december, en dan wordt het vanzelf de 21^ste, de kortste dag, het moment waarna het elke ochtend een beetje vroeger licht wordt en elke avond een beetje later donker. Dit jaar heeft ze het ook al een paar keer gememoreerd, en telkens bood het me een beetje troost.

En nu is het dan zover. Terwijl ik deze regels tik, daalt de duisternis neer, maar het deert me niet, want de omslag is bereikt: we reizen weer naar het licht, langzaam maar zeker, zo zeker als er maar weinig zeker is. Het is het op dat altijd op het neer volgt, de plus na de min, het heen na het weer, het leven na het sterven.

Ik schrijf op deze plek nogal eens over het hier en nu, over concentratie op wat je meemaakt in plaats van op wat je vreest of veronderstelt. Daar ding ik ook nu niet op af, want een mens kan beter praktiseren dan prakkiseren. Maar daarom hoef je geschiedenis en toekomst nog niet uit te vlakken, herinnering, hoop, ervaring, ambitie. Het hoort allemaal bij elkaar: hier en nu en ginds en straks en ergens en toen. Het is een hele mind ful, dat klopt, maar dat is nou juist het mooie.

Pensionado

Nog twee weken en ik ben pensionado. Pensionado! Als ik het opschrijf, word ik er een beetje giechelig van. Gepensioneerden, dat zijn gezette heertjes met een kale kruin, die op een bankje in het park uitrusten van het eendjes voeren. Je hebt ook pensionada’s en die zijn altijd met een paar lotgenotes kwetterend onderweg naar een lifestylebeurs van Libelle of Plus Magazine. Maar ik pensionado?

Het kan eigenlijk niet kloppen. Ik hoor bij de categorie mensen voor wie het echte leven zo ongeveer in 1968 begon. Wie toen jong was, zou dat eeuwig blijven, forever young, zoals Bob Dylan zong. Onze ouders gingen met pensioen, dié waren oud, dat zouden wij nooit worden.

En toch schrijft het pensioenfonds me dat het bijna zover is en of ik maar vast een paar formulieren wil invullen. Terwijl ik door de papieren blader, realiseer ik me dat die pensionering ook een beetje theoretisch is. In de praktijk ben ik al een paar jaar geleden opgehouden met betaald werk, arbeidsongeschikt verklaard na oplopende medische trammelant. Sindsdien leid ik het leven van een vrijgestelde en vul ik mijn eigen agenda in. Van eendjes voeren en grijze beursen bezoeken komt het niet, maar er is genoeg ander tijdverdrijf. Zo tik ik regelmatig gratis en voor niks een stukje en stuur dat dan de wijde wereld van het internet in, waar het gretig wordt verzwolgen door duizenden dankbare volgers.

Maar goed, of ik die formulieren wou invullen. Het gaat onder meer over het partnerpensioen, lees ik. Dat ‘keren wij na uw overlijden uit aan de persoon die op uw pensioendatum uw echtgenoot of partner is’. – Na uw overlijden. Tikje wrang vind ik het wel. Er is namelijk best kans dat ik eerder sneef dan de persoon die mijn echtgenote is. Het is goed daar eens bij stil te staan. Zeker. Maar liever niet.

Ik moet denken aan mijn vorige stukje waarin ik schreef dat een mens niet te veel moet tobben over de toekomst en zich beter kan concentreren op het hier en nu. Maar wat als ik hier en nu moet nadenken over de risico’s van mijn toekomst? Ik geloof dat ik maar eens de eendjes ga voeren.