Hoezo een strop voor Strijp S?

Strijp S tijdens lichtfestival Glow

Wat een tendentieuze berichtgeving over Trudo gisteren in het Eindhovens Dagblad. ‘Megastrop Trudo door Lichttoren’, kopte de krant op de voorpagina. Waarna het bericht vervolgde met: ‘De Eindhovense woningcorporatie Trudo heeft tot nu toe een verlies van 46,3 miljoen euro geleden op de commerciële projecten met het Klokgebouw op Strijp-S en de Lichttoren.’ Het nieuws stond in een brief van het toezichthoudende Centraal Fonds Volkshuisvesting

Dat viel slecht bij de ochtendkoffie. Ik heb een zwak voor zowel Strijp-S als de Lichttoren, zodat het me onaangenaam treft als het niet goed gaat met een van die projecten. Trudo heeft er haar nek ver voor uitgestoken en een kapitaal in geïnvesteerd. En nu zou die inleg zijn uitgedraaid op een

‘megastrop’ en zou de corporatie miljoenen hebben verspeeld?

Verder lezend stuitte ik al gauw op nuances. Die enorme verliezen blijken vooralsnog hoogst theoretisch te zijn. Als het Klokgebouw en de Lichttoren nú op de markt zouden komen, zou de opbrengst lager zijn dan de investering en zou er een negatief saldo resteren. Maar Trudo is helemaal niet van plan de markante gebouwen te verkopen, dus is er ook (nog) geen sprake van een megastrop. Waarmee er weinig overblijft van de larmoyante opening van het Eindhovens Dagblad.

Trudo en haar directeur Thom Aussems spelen zich vaak in de kijker van het ED. Zowel de corporatie als haar voorman houdt er onconventionele gewoontes op na. Ze lijken meer op te hebben met stadsplanning en het herbestemmen van industrieel erfgoed dan met het huisvesten van mensen met een smalle beurs. Zo stak de corporatie veel geld en energie in het ontwikkelen van arty hotels, een skatehal, muziekpodia. studio’s voor creatievelingen en kunstzinnige activiteiten. En haar directeur trok de aandacht met een onconventionele présence, een ruim bemeten salaris, een dito auto en een voorkeur voor lange, visionaire speeches. Er groeide een beeld van een woningbouwclub met een voorkeur voor riskante, branchevreemde avonturen en een egotrippende zakkenvuller als leidsman. En in dat beeld paste de jongste brief van het Centraal Fonds Volkshuisvesting mooi. Althans de korte samenvatting zonder de nuances.

Er is nog een andere nuance die er in dit verband toe doet. De herbestemming van de Lichttoren was de opmaat voor de renaissance van voormalig industriegebied Strijp S. En beide herontwikkelingen hebben enorm bijgedragen aan het veranderende imago van Eindhoven. Dat was nog niet zo lang geleden het wat sneue lelijke eendje onder de grote steden en heeft zich razendsnel opgewerkt tot dynamische voorloper, creatieve magneet en place to be. Zo’n transformatie, die al ‘het wonder van Eindhoven’ is genoemd, heeft voortrekkers nodig die een stad inspireren en op sleeptouw nemen. En Trudo heeft zich een van die voorlopers betoond. Zonder Trudo geen Strijp S en zonder Strijp S geen Eindhovens wonder. En dát zou nou eens écht een strop zijn geweest.

Kerstdilemma: doneren of dineren?

Hoe red ik me hier nou weer uit? Nu aan de einder van het jaar de feestdagen weer opdoemen, doemt er ook een fiks dilemma op. Eigenlijk zou ik met Kerst wel eens in een toprestaurant willen dineren. Maar is het moreel wel juist om een heleboel euro’s uit te geven aan pure luxe, op een moment dat Afrika dringend geld nodig heeft om het ebolavirus te bestrijden?

Het is een ongeschreven wet dat Kerst samenvalt met menslievendheid. De feestdagen zijn de dagen van de goede wil, de beste wensen, mooie voornemens en altruïsme. Organisaties voor goede doelen voeren actie om alle opspelende menslievendheid in klinkende munt te vertalen. En daar hebben ze succes mee, want veel mensen blijken gevoelig voor het idee dat Kerst een feest van verbroedering is, een moment om aan je naasten te denken, zeker aan je naasten-in-nood. Dus kopen we massaal Unicefkaarten en stoppen we de collectant van dienst wat extra’s toe.

Maar zelf willen we het óók feestelijk hebben en dus trekken we ons zondags pak aan, bereiden een mooie maaltijd, ontkurken een Châteautje en klinken op ons geluk. En een enkele keer bespreken we een met damast gedekt tafeltje in een gerenommeerd etablissement, proeven van delicate amuses, nippen van Grand Crus in flonkerend kristal en voldoen voldaan de duizelingwekkende rekening.

Dit jaar was het tijd voor die enkele keer, besloten we. Er was in 2014 zo veel naars en lelijks gepasseerd, dat daar flink wat aangenaams en moois tegenover mocht staan, een ster om het duister te vergeten, een Michelinster.

De tafelreservering bij de Karpendonkse Hoeve werd ‘met bijzonder veel genoegen’ per e-mail bevestigd.

Een volgende mailtje was van een hulporganisatie. Of we via Giro 555 wilden doneren voor ebola.

Het wordt èn doneren èn dineren. Michelin gaat glansrijk winnen en ik denk dat dit klopt. Maar eerlijk gezegd ben ik wel eens overtuigder geweest.

Mark Verhees, of het blije universum van de positivo's

Als ik niet uitkijk, word ik nog eens een optimist, luidde de slotzin van mijn vorige blog. Inmiddels weet ik hoe ik dat kan voorkómen. Ik hoef maar een site van een verklaarde positivo te bezoeken en de huiveringen trekken door mijn leden.

Mark Verhees

Van een keurige psychologiesite verzeilde ik onlangs via een paar clicks pardoes in het blije universum van ene Mark Verhees. Had ik nog nooit van gehoord, wat nogal raar was, want deze Verhees bereikt naar eigen zeggen via lezingen, boeken, trainingen, seminars, e-mails, sociale media en scheurkalenders honderdduizenden mensen per dag. Wat al die mensen in hem zien? “Mijn unieke kracht is dat ik heel goed bij mijn eigen gevoel kom," schrijft hij op zijn site http://www.voorpositiviteit.nl/. "Ik ervaar veel positieve emoties en weet ze ook steeds beter te vinden. Mijn kennis over positieve psychologie en het op een persoonlijke wijze kunnen delen maakt mij uniek. Ik ben expert in positiever denken, leven, werken.”

Het is verleidelijk om de man voortdurend te citeren, want zijn manier van schrijven is nogal curieus. Of hij nu oreert over geluk, zakelijk succes of leiderschap, het pakt steeds als één langgerekte zelffelicitatie. Verhees heeft het geweldig met zichzelf getroffen, dat waait je tegemoet vanuit alle open deuren die zijn gedachtegoed te bieden heeft, en dat zijn er vele. Ontdek je mogelijkheden, denk optimistisch, houd van jezelf, geloof in jezelf, laat los, leef van binnenuit… Zo gaat het maar door, het reservoir aan platitudes is onuitputtelijk.

Heel wonderlijk dat een blabla-raadgever als deze man een schijnbaar groot publiek aanspreekt. En hij is lang de enige niet. Kennelijk bestaat er een grote behoefte aan gemakkelijk te verteren levensboodschappen voor alledag. Instanties die vroeger een moreel kompas boden, zoals de zuilen, hebben aan belang en overtuigingskracht ingeboet. Ook individuele leiders vinden minder gehoor, of worden na kortstondige populariteit weer verveeld afgedankt. Een lot dat nieuwbakken wegwijzers, coaches en levensgidsen zoals Mark Verhees ook heel goed zou kunnen treffen.

Dat laatste zou ik toejuichen. Met het volautomatische hiephiephoeradenken van zulke lichtgewicht babbelaars schiet niemand wat op – en nog in het allerminst al die mensen die uit ervaring weten hoe negatief het leven kan uitpakken en die eens een paar achttien karaats positieve ervaringen zouden verdienen.